Ramazan ayına sayılı günler kaldı… On bir ayın sultanı, gönüllerin yumuşadığı, vicdanların sesini daha gür duyduğu o mübarek zaman kapımızda. Ramazan sadece aç kalmak değil, aç olanı anlamak, yoksulu fark etmek, görmezden gelinen hayatlara dokunmaktır. Asıl sınav da burada başlar zaten.
Bu güzel ayda yoksulları sevindirmek bir lütuf değil, asil bir görev olmalıdır. Maddi durumu yerinde olan herkes, imkânı ölçüsünde ihtiyaç sahiplerine el uzatmalı, kimsenin onurunu incitmeden, kimseyi mahcup etmeden paylaşmayı bilmelidir. Çünkü Ramazan, veren elin alan eli görmediği, iyiliğin reklamının değil samimiyetinin makbul olduğu bir aydır.
Bugün bir evde tencere kaynamıyorsa, bir çocuk bayrama yeni bir kıyafet hayaliyle giriyorsa, bir anne ‘Bugün de idare ederiz’ diyerek sofrayı eksik kuruyorsa, işte Ramazan tam da oraya bakmamızı ister. Sadece erzak kolisi vermek değil mesele… Bazen bir sıcak çorba, bazen bir kapı zili, bazen de aynı sofraya oturup ekmeği bölüşmektir asıl olan. Yoksulun sofrasını paylaşmak, kalpler arasındaki mesafeyi kapatır; zenginle fakir arasındaki görünmez duvarları yıkar.
Ramazan, empati ayıdır. Açlığın ne demek olduğunu iftar vaktine kadar sabırla beklerken anlarız; ama gerçek açlık, her gün iftar saati gelmeyenlerin yaşadığıdır. İşte bu yüzden bu ayda yapılan her yardım, sadece maddi bir destek değil, aynı zamanda vicdani bir duruştur. Paylaşmak bereketi artırır, malı eksiltmez, gönlü zenginleştirir.
Unutmamalıyız ki; bir tebessüm, bir hatır sorma, bir ‘yalnız değilsin’ cümlesi bile sadakadır. Ramazan, kalpleri birbirine yaklaştırma fırsatıdır. Bugün uzattığımız bir el, yarın bize dua olarak döner. Belki de en çok ihtiyacımız olan şey budur: İçten bir dua, sessiz bir teşekkür, samimi bir hayır.
Bu Ramazan’da sofralarımızı büyütelim, kalplerimizi genişletelim. Yoksulu gözeten, yetimi kollayan, komşusunu unutmayan bir bilinçle yaşayalım bu ayı. Çünkü Ramazan, paylaşınca güzelleşir; insan, verdikçe çoğalır.
Murat AVCI
Yorum Yazın