Paranın insan hayatındaki yeri tartışılmaz. İhtiyaçları karşılamak, daha konforlu bir yaşam sürmek ve geleceği güvence altına almak için önemlidir. Ancak paranın asıl sınavı, insan ilişkilerinde ortaya çıkar. Çünkü para, sadece bir araç olmaktan çıkıp kimi zaman dostlukların, akrabalıkların ve hatta karakterlerin ölçüldüğü bir turnusol kağıdına dönüşür.
‘Paran varken herkes dost’sözü, aslında acı bir gerçeğin özetidir. İnsan, maddi olarak güçlü olduğu zaman çevresi kalabalıklaşır. Telefonlar daha sık çalar, davetler artar, hatır soranların sayısı çoğalır. İnsan kendini değerli, önemli ve hatta vazgeçilmez hisseder. Oysa çoğu zaman bu ilginin kaynağı samimiyet değil, menfaattir. İnsanlar, güçlü olana yakın durmak ister, çünkü orada bir çıkar ihtimali vardır. Bu durum çoğu zaman fark edilmez ya da fark edilmek istenmez. Çünkü ilgi görmek, sevilmek yanılsaması insana iyi gelir.
Ama hayat her zaman aynı çizgide ilerlemez. İşler ters gidebilir, para azalabilir ya da tamamen tükenebilir. İşte o zaman gerçekler yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlar. Dün etrafında kalabalık oluşturan insanlar birer birer kaybolur. Telefonlar susar, davetler kesilir, canım dostum diyenler ortadan yok olur. İnsan, o an anlar aslında neyin gerçek, neyin sahte olduğunu. En acı olan ise yalnız kalmak değil; kendini kandırılmış hissetmektir.
Zor zamanlar, insanın hayatındaki en büyük eleme sürecidir. Çünkü o dönemlerde yanında kalan insanlar gerçekten kıymetlidir. Menfaatin olmadığı yerde hâlâ seninle olan, seni arayan, halini soran insanlar… İşte gerçek dostluk tam olarak budur. Maddi durumundan bağımsız olarak seninle bağ kurabilen insanlar, hayatın en değerli hazinesidir. Ne yazık ki bu insanlar kalabalık olmaz, genelde bir elin parmaklarını geçmez.
Toplumda giderek artan çıkar ilişkileri, insanları daha temkinli ve mesafeli hale getiriyor. İnsanlar artık dostluk kurarken bile sorguluyor. ‘Acaba beni ben olduğum için mi seviyor, yoksa sahip olduklarım için mi?’ Bu soru, modern hayatın en büyük güvensizliklerinden biri haline gelmiş durumda. Oysa gerçek dostluk, hesap yapmadan, karşılık beklemeden kurulan bağlardır.
Paranın getirdiği güç, aynı zamanda büyük bir yanılgıyı da beraberinde getirir. İnsan, her şeyin kontrolünün kendisinde olduğunu düşünür. Oysa hayatın dengesi bir anda değişebilir. Bugün zirvede olan, yarın en dipte olabilir. Bu yüzden insanın kendini parayla tanımlaması en büyük hatalardan biridir. Çünkü para gider, ama karakter kalır. Ve insanlar aslında en çok karaktere ihtiyaç duyar.
Belki de asıl mesele, paranın varlığı ya da yokluğu değil, insanın çevresini nasıl seçtiğidir. Her gülene dost, her ilgilenen kişiye samimi gözüyle bakmak, kaçınılmaz hayal kırıklıklarına yol açar. Bu yüzden insanın, ilişkilerinde daha seçici olması gerekir. Az ama öz insanlarla kurulan bağlar, kalabalık ama sahte ilişkilerden çok daha değerlidir.
Sonuç olarak, para insanın hayatını kolaylaştırabilir ama gerçek dostlukları satın alamaz. Düşmek, kaybetmek ya da zor zamanlar yaşamak aslında bir kayıp değil, bir farkındalık sürecidir. O süreçte kimlerin gerçekten yanında olduğunu görmek, belki de hayatın en büyük kazanımıdır. Çünkü insan en çok, yalnız kaldığında kimlerin eksikliğini hissettiğini anlar. Ve o isimler, hayatın en gerçek, en kıymetli insanlarıdır.
Murat AVCI
Yorum Yazın